Ik mag weer een recensie schrijven! Ik las Zomer in het kunstcafé van Sue McDonagh. Ik won de hele serie over het kunstcafé bij de Dutch Venture Publishing. Wat een leuk verhaal was dit!  Het verhaal   Van keurige waterverfschilderijtjes en cupcakes naar een leren jack en een gevoel van vrijheid... Als je een prachtige, paarse motor zou winnen en je man zou zeggen dat je hem beter kon verkopen omdat je te dik was om in een motorpak te passen, wat zou jij dan doen? Zijn raad opvolgen of stiekem motorrijles nemen? Kunstenares en café-eigenaar Lucy Daumier kiest voor het laatste, maar de lessen zijn verre van eenvoudig. En onder de kritische blik van rijinstructeur Ash Connor gaat het al helemaal niet van een leien dakje. Maar gaandeweg krijgt ze het motorrijden onder de knie en wordt ze weer de uitbundige jonge vrouw die ze ooit was. Een spannende zomer met nieuwe vriendschappen volgt. Ook beseft Lucy dat Ash niet de man is die hij op het eerste gezicht lijkt. Ze ontmoet zijn zevenjarige dochter Daisy en moet haar mening over Ash bijstellen. Maar kan Lucy echt nieuw geluk vinden als een wraakzuchtig familielid haar het liefste zou zien falen? Mijn mening De cover vind ik zo mooi. Dit is ook direct mijn favoriete voorkant van de serie. Hij is zomers, liefelijk en ik droom helemaal weg.  De stijl van Sue McDonagh is even wennen. Het is soms een beetje houterig. Ik miste een lekker ritme in de woorden. Het voelde allemaal wat stroef aan. Dit vond ik jammer, want het verhaal was wel heerlijk!  De personages zijn zo leuk. De man van Lucy haalde het bloed onder mijn nagels vandaan. Wat een verschrikkelijke vent! Lucy is zo naïef. Ik wilde haar door elkaar schudden. Ze ontwikkelt zich wel op een mooie manier. Ze groeit uit tot een sterke vrouw. Dat vond ik een mooie toevoeging aan het verhaal. Soms bleven de personages wel een beetje vlak. Je miste diepgang.  Het verhaal is zo leuk! Ik heb wel genoten van het verhaal. Ik ben ook benieuwd naar de rest van de serie.  Liefs,  Veronique